Faalangst is de angst om vooral niet te voldoen aan de verwachtingen van anderen of om fouten te maken.
Faalangst is dus gericht op angst, en dit is een menselijke emotie die je waarschuwt voor gevaar. Een biologische reactie dus. Het kan zijn dat je hartslag omhooggaat, of je ademhaling versnelt of gaat hoger zitten, je spant mogelijk je spieren aan en je brein is bezig met het scannen van gevaar. En op dat moment kun je er niet veel tegen doen.
Gezonde angst zorgt ervoor dat je “aan” staat op bijvoorbeeld gevaarlijke momenten. Ongezonde angst kan omslaan in paniek of een vervelende reactie.
Bij faalangst kan er dus een directe lichamelijke reactie ontstaan die voortkomt uit de amygdala, een onderdeel in ons reptielenbrein. Die reactie is een eerste onbewuste reactie en gaat mogelijk later over naar je neocortex, het gedeelte in je brein waar je analyseert en denkt.
Bij faalangst ervaar je hetzelfde gevaar, maar het is dan geen fysiek gevaar maar een mentaal gevaar. Een toets maken, een presentatie geven of een gesprek aangaan kan direct leiden tot faalangst, en dan gaat je reptielenbrein dus aanstaan. Hierop heb je geen invloed op dat moment.
Dichtklappen bij een presentatie, zweten bij een optreden of een droge mond krijgen in een gesprek zijn directe fysieke reacties op faalangst en deze zijn op dat moment niet te controleren.
Angst kan dus een hele belangrijke graadmeter zijn bij het scannen van gevaar. Faalangst is een minder prettige graadmeter die dezelfde reactie veroorzaakt alleen dan meer gericht op je mentale of psychische deel van je brein.
